Nakarmiły nas jak matki, albo jak dobre ciotki.

Zajechaliśmy do Xincheng, małego miasteczka położonego w oceanie trzciny cukrowej. Niby nic, normalnie, ale staliśmy o 5tej rano, pokonaliśmy dwoma pociągami ponad 300 km, odebraliśmy nasze rowery z posterunku policji, zjedliśmy przepyszny obiad i z nowymi wizami pojechaliśmy dalej.

Nakarmiły nas jak dobre ciotki.
Zamówiliśmy 4 dania bo i nas czworo. W Chinach to taka tradycja podparta, nie da się ukryć – logiką :-)
Nasz czworo to i półmiski muszą być cztery. Stoją na środku stołu i każdy sobie z nich podjada.
Zamówiliśmy różne warzywa i do tego ryż.

Prowadziły tę knajpkę we dwie. Miały może po 40 lat i wielkie uśmiechy na twarzach. Nie pozwoliły zrobić sobie zdjęcia bo … wstydziły się tych uśmiechów. Szczerych, kochanych, ale .. pełnych krzywych zębów. I jak to kobiety – nie pozwoliły i już :-)
Ugotowały przepysznie, kazały dokładać sobie co chwilę ryżu pokazując przy tym na rowery i na nas.

Na koniec, wśród obustronnych uśmiechów, podziękowań i naszych odpowiedzi na te same pytania skąd-dokąd-jak długo-po co kazały sobie “zapłacić” . .za całe to jedzenie … 12 zł.
Tak. “Zapłacić”. Oczywiście, że tu musi być cudzysłów. Bez tego słowo zapłacić nabrało by fałszywego znaczenia.
Ten cudzysłów nadał mu kształtu przenośni. I dobrze, bo co to za zapłata?

Zdarzało się już nam, że ktoś chciał nas obrazić a siebie poniżyć (?) prosząc/ żądając 5 zł za miseczkę ryżu.

—————————————-

Rozbiliśmy namiot w lesie. Nigdy tego wcześniej nie robiliśmy. Zawsze udawało nam się znaleźć kawałek pustego pola. Tym razem – las. Wjechaliśmy w góry i nie było najzwyczajniej gdzie :-) Po lewej ściana w górę, po prawej ściana w dół a środkiem Wisła płynie.

Wjechaliśmy w jakąś niewielką leśną ścieżkę. Na tyle szeroką, że zmieściły się na niej dwa namioty :-) Zabarykadowaliśmy tę dróżkę rowerami i zarekwirowaliśmy ten kawałek DLA SIEBIE :-)
Usiedliśmy pomiędzy namiotami, na “kuchennym placyku”, wciągnęliśmy jakąś awaryjną chińską zupkę, Jens tradycyjnie przeganiał komary dymem z papierosa, słońce zaszło … a las się obudził.

To jeszcze nie ta gęsta, głośna i władcza dżungla jak na granicy z Laosem, ale już gra. Już dźwięczy, już szumi, pszczeli, szerszeni, cykadzi i świerszczy.
Rytmicznie i usypiająco. Niczym maszyna. Gęsta i zielona.

————————————-
Nie wiem jak ma “szanowna większość rowerzystów” ale my z Anią nudzimy się na płaskich, dobrych i (dzięki temu) szybkich drogach.
Taka na przykład G 323. Piękna, płaska, z rowerowym poboczem. Stworzona do pędzenia i łykania kilometrów.
Tym bardziej, że dookoła fabryki i kilometry pomidorowych pól więc nic nie rozprasza. Nic nie zaprasza i nie każe się odkrywać.

Droga szybka to i wielu chce nią jechać. Ścigać się i wyprzedzać. Trąbić na siebie nawzajem. Ostrzegawczo. Choć czasem zajadle przeganiając co wolniejszych na boki.

Ale czasem i tak trzeba :-) Właśnie taką. Zawziąć się i przeskoczyć mechanicznie te 100+ kilometrów.

Tak właśnie rozpędzeni wjechaliśmy wczesnym wieczorem do wielkiego miasta Base.
I byle dalej.
I byle coś zjeść.
I byle rozbić namiot.
I byle z dala od zgiełku i hałasu.

Na nasze szczęście miasto “poszło” w lewo i w prawo a przed nami, jakieś 6 km za głównym skrzyżowaniem rozpostarły się zielone góry i wymarzona cisza i pustka.

———————————
CDN