Kierowcy żyją chyba w wiecznym konflikcie. Gdy jadą rozpędzeni, wyprzedając nas o kilkanaście centymetrów, klną i trąbią byśmy zjechali im z drogi – gdy stoją na poboczu, zrelaksowani, użyczyli by nam nieba gdyby mogli. Chcą nas podwozić „bo przecież jest za gorąco” a do Tabas „tak daleko!” Przepraszają, że woda nie jest wystarczająco zimna itp. Raz przejeżdżaliśmy obok zaparkowanej ciężarówki i … nie pozwolili nam odjechać bez kilku litrów wody, lodowatej, zaczętej właśnie pepsi i wielkiej bryły lodu. (Lód poszedł do jednej z sakw razem z jedzeniem)
Zatrzymal sie niebiski Zamyad
Drugiego dnia, rozbiliśmy namioty na „środku pustkowia” i poszliśmy szukać wody. Oczywiście nie na pustyni ale wśród przejeżdżających właśnie ciężarówek. Tak się dziwnie składało, że im bardziej zdezelowany, stary i biedny był to samochód tym łatwiej było tę pomoc dostać. Te nowe, błyszczące, pędziły jak szalone nie zauważając turysty z wysoko podniesionymi, pustymi butelkami po wodzie.
Raz zatrzymała się nawet policja, ale ku ich zdumieniu sami nie mieli czym się podzielić. Postanowili zatrzymać kilka ciężarówek, ale kierowcy sami mieli jej niewiele „a do najbliższego meczetu jeszcze 60 km”.
Przez niemal pół godziny byłem niewidzialny i zacząłem się martwić.
Jak to tak?
W Iranie?
Na pustyni?
Nie ma kto podzielić się wodą?
I nagle zatrzymał się niebieski Zamyad.
- Czego Wam potrzeba?
- Wody. Tylko wody.
- A skąd tu się wziąłeś?
- A tam stoją namioty. Bo my na rowerach.
- Rowerzyści? Jak tak to czekaj. Tylko zawrócę.
Zajechał na pobocze, wyciągnął termos pełen talibi, miskę-termos pełną jabłek, ogórków i pomidorów i wiaderko-termos z lodem.
Wszystko dla nas.
Sobie niczego nie zostawił.
Miał na imię Mohammad i jeździł codziennie na trasie Yazd – Tabas wożąc arbuzy i różne melony.
Mohammad i jego skarby :-)
Następnego dnia, w Robat-e-Posht Badam ukrywając się przed upałem pod meczetem spotkaliśmy go znowu.
Choć właściwie to nie do końca prawda bo Mohammad wiedział dokładnie, gdzie będziemy i najzwyczajniej zajechał nas spotkać. Uśmiechnął się, wyściskał nas serdecznie i szybko pokroił schłodzonego harbuzy. Przygotował nam niemal cały piknik.
A my?
A my zrobiliśmy mu skromnie herbaty. Tyle mogliśmy.
A On?
A On się bardzo ucieszył, wypił ze 2 szklanki i zaczął studiować naszą mapę i … złapał się za głowę.
- Tego miasta to już nie ma.
- A tutaj to jest tylko stacja policji.
- A potem to jest 90 km bez wody, meczetu, sklepiku. Nic nie ma tylko sól i piach.
- Co Wy zrobicie?
- Słuchajcie! Jutro wracam do Tabas. Ja Was podwiozę!
Kolejny raz ulokowaliśmy się w krużganku meczetu. W cieniu. Z dala od prażącego słońca i powiewów wiatru. W miejscu, gdzie ktoś postawił beczkę ze słodką wodą. Tym razem nie był oto miasteczko, ani nawet wieś, ale samotny meczetu na środku pustyni. Gdzie w trakcie rewolucji spadł amerykański helikopter.
Zaszedłem do łazienki na słony prysznic i pierwszy kierowca ciężarówki zagadał mnie przyjaznym „Cześć Lachestan! Wszystko ok?” No tak. Wszyscy już o nas wiedzieli. Pewnie na którymś z ciężarówkowych postojów ktoś się już nami pochwalił. Tak mało tu się dzieje, że każdy albo chce być „w temacie” albo być właśnie tym który opowiada „ważne pustynne historie”. Wyglądało na to, że teraz to my staliśmy się taką historią.
Nie tylko zresztą tutaj. Jeszcze w Robat-e-Posht Badam zajechałem do sklepiku po coś zimnego do picia i jakiś przaśny chleb. Przywitał mnie właściciel i kilku wpatrzonych klientów.
- Salaam! Jak leci? Wszystko gra? – zagadałem dla przełamania ciszy,
Pan Niemiec? – zapytał sklepikarz,
Laaaaacheeestaaan! – odpowiedział za mnie jeden z klientów.
Ktoś-gdzieś już się nami pochwalił.
Mamy za sobą naszą drugą pustynię choć ta syryjska wydawała się teraz taka mała i nawet „łatwa”.
Przed nami wydmy Turkmenistanu i zupełnie inne krajobrazy.
Ok. Pewnie nie mozecie doczekac sie zdjec :-)
Pozdrawiamy z Mashhad i dziekujemy za wszystkie kmentarze. Nagle, dzieki Onetowi zrobilo sie ich jakos duzo ;-)
Do przeczytanska!
Ania i Robb .. czyli my ;-)
Acha .. Ben tez pozdrawia i zaprasza na www.dustyrubber.co.uk
(c) Ben Robbinson
Goni nas ta burza .. goni .... :-) (c) Ben Robbinson
ach .. coz za roznorodnosc krajobrazu ;-) nie wiem na co patrzec ...
moze za chwile zrobi sie .... chlodno ?
nic Jej teraz nie zatrzyma ??
Owsianka sie nie przypalilaaaaaa! 5:00 am
Pustynne Krajobrazy
opuszczona (czyt. wyschnieta) "karawanseraja"
byly skaly czarne, czas na czerwone
Magnum akurat nie mieli ;-)
a z "braku laku" domy buduje sie z gliny
no nie widze cholera ... nie widze nooo .. to po co ja tu przyjechalem ??
cukier puder ? moze .... ;-)))
nie da sie ukryc .. tedy dreptal Cheetah
Ben jak zawsze :D usmiechniety
a Ania jak zawsze .... litosciwa ;-) (c) Ben Robbinson
znooooowuuu ? piachem po oczach ? ale za co .... ?
najwazniejsze to sie zabezpieczyc ;-) wiadomo ...
zabezpieczyc nie tylko siebie .. oczywiscie
a w Tabas ... nocleg pod Mauzoleum Brata Imama Rezy
dudi
ech, chciałbym kiedyś zobaczyć te widoki na własne oczy, nie tylko na zdjęciach… Powodzenia! :)
26-06-2010
Kasia
Hej, hej! Juz sie zaczynalma martiwc o Was- dobrze,ze napisaliscie.
Lody, smaczne lody! Tyle dobrych serc spotykacie na swojej drodze, jak to dobrze!
26-06-2010
Marcin (cinek88)
Heh,krajobrazy może i surowe, ale w tej prostocie tkwi siła.
3-majcie się ciepło ;-)
26-06-2010
Antek Myśliborski
Ech, fajnie macie…
Fajna relacja, trzymajcie się ciepło :D, pozdrawiam z Poznania,
Antek
26-06-2010
teresa
Bardzo się cieszę że jest znowu troszkę wiadomości,bo już się martwiłam o Was.Pozdrawiam serdecznie i pozdrowienia dla Bena
27-06-2010
teresa
Zdięcia bardzo mi się podobają są świetne oddają cały trud jaki ponieśliście w pokonaniu pustyni.
27-06-2010
transatlantyk
Wspaniałe zdjęcia, wspaniała relacja, wspaniali ludzie :-)
28-06-2010
Paweł
Siła internetu. Sory ;)
Powodzenia :)
28-06-2010
Małgorzata
Kurcze, normalnie wzruszyłam się opowieścią o spotkaniu z Mohammadem.
Piękne zdjęcia, matko! jak ja kocham pustynię.
Powodzenia i uważajcie na siebie.
29-06-2010
RaQ
…i jak widzę Wasza podróż przybiera rumieńców i nie tylko z powodu wysiłku i emocji ale przede wszystkim słońca:):):)…
Dobrze ,że zawsze i wszędzie trafiacie na Oazę w postaci dobrych ludzi i pomyślnych zdarzeń…
Niech się Wam zatem dalej tak dzieje , a podróż tak pasjonująca i tak niecodzienna dalej dobrze trwa…
Powodzenia!
ps. pełen szac za pomysłowość w zabezpieczaniu:)
29-06-2010
Maciek
To co widze jest fantastyczne :) to co czytam fascynuje :) pozdrawiam i czekam niecierpliwie na kolejne wieści
02-07-2010
Krzysztof W.
Witajcie!
Kiedy w gardłach piach i spiekota, wyobrażam sobie, jak musi nieziemsko smakować woda na pustyni, którą tankowaliście z termosu Muhammada.
Zdjęcia, jak zawsze piękne surowością klimatu i…. humorem Robba. Mam nadzieję, że Ania w tej masce nie wchodziła do sklepiku po bułeczki.
Pozdrawiam serdecznie całą ekipę! Zdrowia, duuuużżżo wody i dalszych szczęśliwych przygód, oraz spotkania na drodze swej rowerowej tułaczki, tylko samych, dobrych ludzi!
Dziękuję pięknie za pamięć i kartkę z Iranu.
Krzysztof z Mikołowa
03-07-2010
majchers
Super fotki Robert. Jak zwykle – chciałoby się. Ale trzymaj jednak horyzont w poziomie, są wystarczająco dobre bez kręcenie (horyzontem) ;-)))
04-07-2010
majchers
…no i zapomniałem dodać, że… zazdroszczę.
;-)))
04-07-2010
Kama
Dzięki za wgląd w tak cudownie prosty i przez to przepiękny świat. Dajecie mnóstwo przykładów dobroci ludzkiej. Woda na pustyni musi być przecudna!
Powiedzcie Benowi, że jego strona jest również super!
Pozdrawiam was, pochłaniajcie te krajobrazy, i dzielcie się z nami zdjęciami!
Kama
05-07-2010