Miała być … Ukraina. Marzyliśmy o niej już od dawna i czekaliśmy niecierpliwie. Ha! Nawet kupiłem mapę :) …. a tym czasem wzięliśmy się za … remont :) Kto remontował kiedyś kuchnię i łazienkę na raz ten wie, że nie trwa to 3 dni a 3 tygodnie. Zwłaszcza jeżeli jest to remont totalny. Majówka zbliżała się wielkimi krokami a na koniec przybiegła do nas truchcikiem a ja wciąż jeszcze montowałem zmywarkę i uczyłem się regulować zawiasy w nowych szafkach. O silikonowaniu brodzika i kilkukrotnym pakułowaniu różnych zaworów nie wspomnę  :)

Nagle zrobił się 1 maja a my wciąż w domu. Hmmm … na szczęście Czechy mamy pod nosem więc były Czechy.

I dobrze się stało!

W Lubawce można chyba tylko przysiąść na ławce. Życie toczy się jakby gdzieś indziej.

A historia nie jedno ma imię na tym końcu świata.

Po wizycie w Lubawce, w końcu .. wjechaliśmy do Czech. Niby to tylko 40 kilometów do kraju naszych sąsiadów a tym czasem tak daleko. Pewnie tak to już jest, że nie tylko pod latarnią najciemniej, ale tego co ma się pod nosem za dobrze nie widać. Spogląda człowiek gdzieś w siną dal zaglądając poza horyzont zamiast popatrzeć pod własne stopy.

A było na co popatrzeć. Choćby na świat bez billboardów. Możecie sobie wyobrazić miasta bez ogromnych reklam supermarketów i kiełbasy za 6.66 zł? Nie? To jedźcie na chwilę do Czech a zobaczycie, że można żyć (i handlować!) nie gwałcąc ludzi reklamami. Cóż to była za ulga i jaki szok, gdy 4 dni później, jakieś 4 (!) metry za granicznym mostem w Zgorzelcu dostaliśmy po zmysłach Castoramą i Kauflandem .

A było na co popatrzeć. Nie tylko na przepiękne drogi obrośnięte drzewami owocowymi w pełnym rozkwicie, ale także na przepiękne, prze-urocze i malownicze …. drewniane domy.

Po raz pierwszy od powrotu z Jedwabnego Szlaku udało nam się wysupłać 5 dni wolnego. Po raz pierwszy od półtora roku mieliśmy urlop. Szok :)

Tym bardziej, że Czechy okazały się czymś przepięknym. Nie tylko dzięki pogodzie, ale wiośnie. O tak. Wiosna była w pełni!

Trochę wystraszeni polskimi drogami wybieraliśmy te jak najmniejsze. Dla własnego spokoju. I znów, niespodzianka. Przez te niemal 400 km i spotkaliśmy na swej drodze nie jedną ciężarówkę, niejednego “tira” i wiecie co? każdy cierpliwie czekał. Nikt nie wymuszał, nikt nie wyprzedzał na chama, nikt nas nie wystraszył swą prędkością i wielkością. Spokojne pomrukiwanie 40 tonowej ciężarówki, która spokojnie toczyła się te 12 km/h za nami pod górkę dodawało na otuchy. Wiedzieliśmy, że nikt naszym kosztem nie będzie się śpieszył.

Ach . .gdyby tak u nas ….

Czego jeszcze byśmy pozazdrościli ? Może tego, że wszyscy (!) spotkani rowerzyści jeździli w kaskach?

wiosna w pełni co ?

A potem … przyszedł czas na Szwajcarię :) Oczywiście czeską i saską choć na tę drugą nie starczyło nam czasu. Well, będziemy mieli powód by wybrać się tan znowu.

Skały, przecudne lasy i wspaniałe ścieżki rowerowe. Gdyby uwierzyć numeracji to mają ich tam ponad 3000!

Do wyboru, do koloru :)

żeby nie było, że nie byliśmy ;)

w góóóóóórę!

.. ale za to jakimi ścieżkami

A potem … była mała pszczoła, która postanowiła wygrzać się na dywanie i przy okazji użądlić Anuszkę w nóżkę :) Tyle tylko, że Anka nie jest z tych co od razu “buuuuu” itd :) Anka wsiadła na rower i pojechaliśmy do Zittau na dworzec DB. Całe 80 km robiąc kilka przerw choćby po to by przeczekać burzę gradową :)

Całe szczęście w Niemczech mają duże i wygodne przystanki autobusowe i było git!

I co? I tyle. Cztery dni wydawały się wiecznością. Już drugiego dnia straciliśmy rachubę czasu i wydawało nam się, że od tygodni mamy urlop. Głowy nam się przewietrzyły a  rowery wyszły na spacer.

Pozdrawiamy!

Haters hate it already jak to się teraz mówi :-)
Pozdrawiamy z przeuroczej prowincji pełnej wygasłych wulkanów.
R+A

Ach ta Syria!

Tysiąc szklanek herbaty . .skąd taki tytuł? Na całym jedwabnym Szlaku to właśnie herbata była wspólnym mianownikiem. Zaraz obok gościnności, ale wyobraźcie sobie dobry tytuł z “wszechobecną gościnnością” który nie byłby kiczowaty … hmmm.

Książka ma swoją premierę rok po tym jak na korytarzu Nowohuckiego Centrum Kultury, w przerwie festiwalu Trzy Żywioły, podszedł do mnie Bardzo Miły Grzegorz z wydawnictwa i powiedział tylko – chcieli byśmy wydać Twoją nową książkę. Inny kolega, Piotr pokazał mnie palcem i tak Grzegorz wpadł na Roberta … i tak się to zaczęło.
Była jeszcze Ania która trzymała mnie za rękę i Ewelina, która pilnowała Grzegorza by za dużo “mi nie naobiecywał” :-) czy jakoś tak :-)

Do czerwca nie wiedziałem czy pisać “już” czy czekać aż zatęsknię. Podpisaliśmy umowę, podsunęliśmy wydawnictwu pomysł na jeszcze jedną książkę, tym razem Podręcznik Przygody Rowerowej, ale o tym będzie w maju . .gdy już będzie na półkach księgarni …

W lipcu przyszła wielka blokada i zwątpienie. Na szczęście z pomocą przyszli przyjaciele. I ich dom na mazurach zamieniony chwilowo na Dom Pracy Twórczej. To było to! Żurawie, bociany, komary i zielona trwa i po 8 stron dziennie pisanych tymi 4 palcami :-), ale o to była. Nowa książka, która nie tylko miała być jeszcze lepsza niż poprzednie, ale i inna pod każdym książkowym względem. Inny kształt, duże zdjęcia, dużo skanowanych roślinek i etykiet.

I jest :-)
Leży obok.
Czeka na premierę.
Pierwsze recenzje.
I trochę straszy … promocją i oczekiwaniami.
Zobaczymy

Pozdrawiam(y)!

Blog z Jedwabnego Szlaku jest TUTAJ

Kilka recenzji:
Lektury reportera (1)
Lektury reportera (2)
MUMAGStravels
Daleko nie-daleko

Wschowa to miasteczko z boku. Dom Towarowy Wieśniak, rondo i zjazd na Leszno i … już. Tak właśnie myślałem aż do tej pory kiedy właśnie dzięki festiwalowi i jego wspaniałej organizacji, że Wschowa to fascynujące małe miasteczko. Nie tylko dla tego, że na wieżę ratuszową wchodzi się przez … męską toaletę.

Widok z wieży ratuszowej

Największym skarbem który odkryliśmy we Wschowie to … ludzie. Tomasz Szwarc z przyjaciółmi, którzy nie tylko zaprosili nas na festiwal ale przede wszystkim – ugościli jak rodzinę. Już pierwszego wieczoru, OBOWIĄZKOWO zaciągnęli wszystkich uczestników na wspólną kolację. Potem na wspólne śniadanie, obiad i jeszcze jedną kolację :-)
Nie gdzie indziej jak na sali weselnej! Czuliśmy się jak na imieninach u wujka :-)
Dużo dobrego jedzenia i trunki. Taaaak. Trunki :-) Nawet nocne -23C jakoś nam nie przeszkadzało tak gorąco było!

Kościół imienia Żłóbka Chrystusa (Kripplein Christi) - nam takie tabliczki raczej nie straszne ;-)

Wewnątrz kościoła. Polecam poczytać o tym ciekawym i mało znanym miejscu. Być może powstanie tu polskie muzeum Reformacji.

I jeszcze jedno.
Na którym innym festiwalu sponsorzy zakasują tak samo rękawy i rzucają się w wir przygotowań jak sami organizatorzy?

Brawo Wschowa!
Dziękujemy!

Jeszcze przyjdziemy!

A na koniec coś nowego. Co prawda w trakcie nagrywania coś się stało z dyktafonem no i to “bardzo pierwszy raz” i musicie mi wybaczyć, ale myślę, że rozmówca ratuje sytuację :-)

Muzyka: Beth Hart & Joe Bonamassa oraz Johhny Cash

Bardzo dużo. Nawet tak dużo, że niemal nie pamiętamy naszych ostatnich kilku miesięcy.

O! Sylwester był i nowy rok się zaczął i aż strach pomyśleć, że to już ponad 2 tygodnie temu. Kiedy to to było?

Sylwester udał się fenomenalnie. Na samym szczycie Śnieżki, przy tańcach, hulankach i swawolach jak to na Sylwester przypadło. No i przy mgle i wietrze. Takim po 80 km/h co to mgłę rozwiewał i ukazywał nam całę kotlinę jeleniogórską w światłach wybuchających fajerwerków. Widok to to magiczny. Słów można by tu setki przywoływać by choć odrobinę opisać magię, ale się nie da. To jeden z tych momentów w życiu kiedy właśnie trzeba się zamknąć i patrzeć. Ewentualnie i to zbiorowo można ochać i achać. To zawsze.

Na drugi dzień Anuszka przeszła chrzest bojowy z cyklu wędrówek górskich pod wiatr po lodzie. Założyła pożyczone raki i po 20 krokach stwierdziła, że to “genialne” i że musimy sobie takie nabyć. Od dwóch tygodni leża w pudełku bo jeszcze nie było okazji no i wiało w Karkonoszach tak po 150 km/h i trochę nam było strach a w domu tak ciepło. Hmmm.

Rzuciliśmy się na pisarską głęboką wodę i … napisaliśmy dwie nowe książki przy oakzji pisząc jakieś opowiadania/ rozdziały do dwóch kolejnych. Palce mnie bolą od klawiatury ale co zrobić gdy głowa pełna pomysłów.

Jak już niektórzy wiedzą, za chwilę wychodzi książka o Jedwabnym Szlaku autorstwa Robba, a w ostatni piątek oddaliśmy Podręcznik Przygody Rowerowej w ręce Wydawcy.

Na szczęście w tym drugim pomagała nam cała rzesza starych i nowych przyjaciół. Praca zbiorowe znaczy się. Anuszka wymyśliła kiedyś tę książkę siedząc w Maroku na balkonie i gapiąc się na ocean. Nasz kolega Stephen Lord właśnie wydał podobną i zachciało się nam by taka sama wyszła po polsku. A co . .nam też się należy!

Powiem szczerze, że strasznie się nam podoba co z tego wyszło. Mnóstwo tekstów od doświadczonych rowerzystów i kilka świetnych rowerowych opowiadań.

Dla początkujących podróżników rowerowych będzie jak znalazł :-)

Wszystko w jednym woluminie. Opowiadania, porady, kilka tras na początek, dużo zdjęć i różnych “porad z trasy”. Jak podróżować z dzieckiem też będzie ;-)

Szykuje się duża promocja nowej książki o Jedwabnym Szlaku. Coś nowego i na prawdę dużego.

Trzymajcie się i wypatrujcie :-)

Ps. No i jeszcze załapaliśmy się do radia LUZ we Wrocławiu. Luz był totalny ;-) a spotkanie prze-wesołe :-)

Gdyby ktoś nie miał dosyć naszej gadaniny, albo stęsknił się za naszymi głosami … proszę bardzo … dla państwa spełnimy niemal każde życzenie …

Ania i Piotr …jeszcze grzeczni i spokojni

Dzieci też były ... a jakże. W pewnym momencie chyba nawet czworo :-)

no i się zaczęło .. nie tylko malowanie po ścianach ale nawet wyścigi rowerowe ....

szanowny właściciel .... o dziwo sąsiedzi nie przyszli . .ani się napić ani zganić

niektórzy próbowali nawet tańczyć

a R. chodził na drabinie ... klaun jeden ... żongler ...

Sandrze bywało ciasno ... wiadomo ...

a E. spokojnie sobie malowała ...

drabina poetycka .. to na niej T. podtrzymywał sufit .. tańcząc .. a S. przepisywała wiersze ...

:-) - robot(y) budowlany

Jakoś przetrwaliśmy bez złamań i wybitych zębów . .a bywało blisko ;-)
Ktoś kupuje mieszkanie ? Potrzebuje ekipy na parapetówkę ?

... nie pytajcie nawet ..... po co .... ?

Dlatego ogłaszamy…

Konkurs na reportaż podróżniczy

OPOWIEŚCI SPOZA UTARTEGO SZLAKU

Napisz reportaż związany z Twoimi podróżami i wyślij go nam.

Stawiamy na:

• pokazanie tego, co nieoczywiste
• spojrzenie w zaskakujący sposób na rzeczy znane
• odkrycie tego, co leży poza utartym szlakiem.

* * * * *

O co w tym konkursie chodzi (kilka pytań i odpowiedzi):

Kto jest organizatorem konkursu „Opowieści spoza utartego szlaku”? 
Peron4 i wydawnictwo Mercator.

Kto może brać w nim udział? 
Każdy!

Jaki jest termin nadsyłania prac? 
1 sierpnia – 31 października 2011

Czy są jakieś specjalne wymagania techniczne? 
Objętość prac powinna wynosić od 8 do 20 stron maszynopisu (ok. 15 – 35 tys. znaków). Teksty powinny być wzbogacone o 5 – 20 zdjęć (szerokość/wysokość 800 px, waga do 500 kB)

Na jaki adres wysyłać prace?
Uruchomiliśmy konkursowy mail. Dość prosty: konkurs@peron4.pl

Jakie są nagrody w konkursie?
Najlepsze teksty staną się częścią książki! Będą też inne niespodzianki. Jedna z nich to: Wyjazd na Huculszczyznę z Wyprawami z Reporterem.

Czy autorzy tekstów, które ukażą się w książce otrzymają honorarium?
Oprócz samej publikacji i nagród nie przewidzieliśmy honorarium dla zwycięzców konkursu. Pieniądze, które standardowo po wydaniu książki otrzymuje autor, trafią na konto Fundacji „Szkoły na Końcu Świata”, która chce wybudować szkołę w Nepalu dla dzieciaków z wioski Jharkot.

Kto tworzy „doborowe podróżnicze grono”, o którym wspominamy na plakacie?
Oczywiście Wy, czyli zwycięzcy konkursu. W książce będzie jednak również część, w której zamieścimy teksty autorów znanych już w podróżniczym światku. Jako pierwszy zgodził się napisać dla nas Robb Maciąg. Tak, to ten od Jedwabnego Szlaku i dwóch książek na koncie. Pierwsza to „Rowerem przez Chiny, Wietnam i Kambodżę”, druga, niedawno wydana, nosi tytuł „Rowerem w stronę Indii”.

Regulamin konkursu na reportaż podróżniczy „Opowieści spoza utartego szlaku”

no dalej! Do ROBOOOTY!

Najbardziej zadziwia nas nasza …. waga :-) Te wychudłe twarze i ten uśmiech. Ludzie mówią jak to w Pamirze ciężko a ja widzę, że nawet na fotach robionych “z ukrycia” my ciągle się śmiejemy ;-)

Chyba dobrze tak? :)

Na szczycie przełęczy Ak Baital .. całe 4600+ m npm!

W dół ... z przełęczy Ak Baital

Na granicy Tadżykistanu i Kirgistanu. Za nami mapa Pamirskiej Drogi. Metalowa :-)

na ziemi niczyjej pomiędzy Tadżykistanem i Kirgistanem. całe 20+ kilometrów. Wszystko nasze . .skoro "niczyje" :-)

Ostatni kawałek pustyni. To tego kawałka, na całym Jedwabnym szlaku obawiano się najbardziej.

a to przez takie zawieruchy ...

ten płotek to granica pomiędzy ZSRR a ChRL . .stare dzieje a płotek został …

cóż za optymistyczny widoczek ...

Ale my jakoś dawaliśmy radę ....

Lodowiec zmył drogę. No cóż ....

siedzieliśmy kupą w chińskim lasku ... i jeszcze przed Kaszgarem zaczęliśmy się objadać jak szaleni ...

i co ?

... i żyli długo i szczęśliwie ... i znów przytyli jak to za biurkiem :-)

chce pani fotkę pani Aniu ??

i już :-)
Pozdrawiamy!