Dlatego ogłaszamy…

Konkurs na reportaż podróżniczy

OPOWIEŚCI SPOZA UTARTEGO SZLAKU

Napisz reportaż związany z Twoimi podróżami i wyślij go nam.

Stawiamy na:

• pokazanie tego, co nieoczywiste
• spojrzenie w zaskakujący sposób na rzeczy znane
• odkrycie tego, co leży poza utartym szlakiem.

* * * * *

O co w tym konkursie chodzi (kilka pytań i odpowiedzi):

Kto jest organizatorem konkursu „Opowieści spoza utartego szlaku”? 
Peron4 i wydawnictwo Mercator.

Kto może brać w nim udział? 
Każdy!

Jaki jest termin nadsyłania prac? 
1 sierpnia – 31 października 2011

Czy są jakieś specjalne wymagania techniczne? 
Objętość prac powinna wynosić od 8 do 20 stron maszynopisu (ok. 15 – 35 tys. znaków). Teksty powinny być wzbogacone o 5 – 20 zdjęć (szerokość/wysokość 800 px, waga do 500 kB)

Na jaki adres wysyłać prace?
Uruchomiliśmy konkursowy mail. Dość prosty: konkurs@peron4.pl

Jakie są nagrody w konkursie?
Najlepsze teksty staną się częścią książki! Będą też inne niespodzianki. Jedna z nich to: Wyjazd na Huculszczyznę z Wyprawami z Reporterem.

Czy autorzy tekstów, które ukażą się w książce otrzymają honorarium?
Oprócz samej publikacji i nagród nie przewidzieliśmy honorarium dla zwycięzców konkursu. Pieniądze, które standardowo po wydaniu książki otrzymuje autor, trafią na konto Fundacji „Szkoły na Końcu Świata”, która chce wybudować szkołę w Nepalu dla dzieciaków z wioski Jharkot.

Kto tworzy „doborowe podróżnicze grono”, o którym wspominamy na plakacie?
Oczywiście Wy, czyli zwycięzcy konkursu. W książce będzie jednak również część, w której zamieścimy teksty autorów znanych już w podróżniczym światku. Jako pierwszy zgodził się napisać dla nas Robb Maciąg. Tak, to ten od Jedwabnego Szlaku i dwóch książek na koncie. Pierwsza to „Rowerem przez Chiny, Wietnam i Kambodżę”, druga, niedawno wydana, nosi tytuł „Rowerem w stronę Indii”.

Regulamin konkursu na reportaż podróżniczy „Opowieści spoza utartego szlaku”

no dalej! Do ROBOOOTY!

Doczekałem się. Od powrotu z podróży do Indii mija w październiku 4 lata. Rok zajęło mi napisanie tej książki. wieczorami, pop racy, ale jakoś ostatecznie udało się to wszystko złożyć i opisać. na tyle dobrze, że Biblioteka Poznaj Świat znów wydaję książkę. Robb Maciąga.
Dla mnie, nie ukrywam, to wyróżnienie.

Seria rządzi się swoimi prawami i mój romantyczny tytuł Świat Jest Pełen Dobrych Ludzi musiał zostać zastąpiony czymś bardziej oczywistym. Co zrobić ? :-)

Przy okazji, okazało się, że gdzieś w procesie druku, na okładkę wdarł się błąd i … wydrukowano stare bio w miejsce nowego. Okazało się, że ciągle mieszkam w Londynie i właśnie wróciłem z Indii .. no cóż .. papier przyjmie wszystko :-)

Ale nie bójcie się ;-) Mieszkamy sobie spokojnie z Anią niedaleko Jeleniej Góry i do Londynu nam daleko. I fizycznie i mennntalnie :-)

A zatemmmm .. zapraszam do lektury i krytyki. Psy wieszać też można byle nie anonimowo. plz :-)
Wystarczy w googlech wpisać tytuł. Księgarnie wybierzecie sobie sami.
Powinna kosztować 36 złotych.

acha .. link do starego bloga, trochę nieudanego i bez fotek .. jest TUTAJ

czyli rowerowej podróży odcinek Ostatni :-)

film ku-sloncu.org .. na zaprzyjaźnionym koncie Vimeo

tym razem na koncie vimeo naszego drogiego Baltazara .. tasz HD się skończył ;-)

no tak .. .w kwestiach vieo to by było na tyle :/
pozdrawiamy!
i zapraszamy do wszelkich krytyk

No to lecimy … acha … po tybetańsku powinno być Tashi Delek :-)

ps. Tak, zgadza się, niektóre mogliście już oglądać w postach z Tybetu na Jedwabnym Szlakiem 2010 :-)
Pozdrawiamy
R+A

Kiedyś, w Pakistanie, kraju wybitnie nie-wegetariańskim szukaliśmy jakiegoś ryżu. Oczywiście już ugotowanego. Akurat zajechaliśmy do Islamabadu i wygłodniali „poszliśmy na łatwiznę” i zamiast samemu coś ugotować w hotelowej łazience ruszyliśmy na poszukiwania. Knajpka za knajpką, dhaba za dhabą a tu wszędzie pulau rice. Coś co w Azji Centralnej nazywają plov a w Europie .. rizotto. Oczywiście na mięsie! Kurczaku. A jakże by inaczej.

- A BEZ kurczaka Pan nie ma?
- A mam. Poczekajcie minutkę!

My – błysk szczęścia w oczach. A Pan Właściciel Knajpki … za łyżkę i zaczął te kawałeczki mięsa powolutku i cierpliwie wybierać. Specjalnie dla nas.
Wiadomo – nasz klient – nasz pan.

Na obiad były podpłomyki i banany.
Znowu.

“]

['

- Zostaniecie na kolację ?
- A bardzo bardzo chętnie. Tylko wie Pan co, my nie jemy mięsa. Nie wolno nam. Dla nas mięso jest haram.
Dobrze, dobrze.

Po jakimś czasie, na wielkiej metalowej tacy leżą frytki, jogurt, pomidory i … kawałki kurczaka. Specjalnie dla nas.

- Ale my mówiliśmy, że dla nas mięso jest haram. Nie trzeba było.
- Jak to haram? To jest dobre mięso, hallal! Specjalnie dla was kupiliśmy. Jedzcie, jedzcie. Musicie mieć jutro dużo siły. Przed Wami pustynia!

I co zrobić? Kupili specjalnie dla nas. Mieszkają w pustynnym „bunkrze”, skromnie, właściwie biednie a wydali „na nas” pieniądze bo przecież na pustyni gości trzeba jak najlepiej ugościć.

I co zrobić? Komu złamać serce? Sobie czy im?

- Ania, szeptem: „Ok. Następnym razem nie wdajemy się w żadne filozofie. Mówimy, że mamy alergię i że nam zaszkodzi. Zobaczymy co z tego.”
- Że co macie?
- Nic nic. Nie trzeba było, na prawdę, ale nich już Pan nie ma takiej smutnej miny.

Są miejsca, gdzie można się postawić, poprosić, odmówić bez większych konsekwencji. W Uzbekistanie, ktoś każe kucharzowi zrobić specjalnie dla Was „szaszłyk” z pomidorów i cebuli (można ? Pewnie że można), w Iranie, ktoś przyjazny i pomocny niemal wykłóci się z kucharzem, że wcale nie trzeba wkrawać w to wszystko baraniny, że można „o tak. Postnie.”

***
Historia Druga ( Pamir )

Od setek kilometrów jecie tylko makaron z zupą w proszku, lub kaszę gryczaną … zalaną zupą z proszku. Chleb smarowany skondensowanym mlekiem, ciastka, cukierki, chlebowe placki i chińskie zupki bez tych wszystkich proszków.
Jesteście od kilku już dni na pustkowiu (powyżej 4000 m n.p.m ) na którym rośnie tylko trawa, jedziecie kilometry po bylejakim asfalcie i żwirowych tarkach.
Jest przepięknie i jest zimno.
Niewyobrażalnie i niewypowiedzianie pięknie ale zimno, ciężko i ciągle głodno.

Przejeżdżacie obok jeziorka gdzie ktoś sprzedaje ryby. Małe, wysmażone na głębokim tłuszczu rybki. Szczęśliwie nie było wielkiego wiatru i dało się wypłynąć łódką na jezioro. Kiedy wieje wiatr … je się tylko herbatę z chlebem.

I co zrobić?
Co jest ważniejsze ?
Nasza filozofia, nasz wybór, nasze sumienie czy właśnie głód i te kilkaset kilometrów przed Wami?

***

Historia Trzecia ( krótka, pamirska )

- Na obiad będzie barszcz. Chcecie?
- Bardzo chętnie. A gotowany na mięsie ? Bo nam nie wolno.
- Na mięsie. No co wy? U nas nie ma mięsa. Tylko zimą jak nie ma nic innego do jedzenia. Teraz tylko barszcz. Kapusta z ziemniakami. Wystarczy?

***

Historia Czwarta ( Chiny ) (już znana)

Wchodzi NJT (czyli Niepełnosprawny Językowo Turysta, a w Chinach o o takiego bardziej niż łatwo ;-)) do knajpki. Ot, żadne tam wielkie halo – kilka stolików, kilku kierowców ciężarówek, Pani Podająca Miski i Talerze i Kucharz. NJT, wraz z przyjaciółmi chciałby coś zjeść, ale nie-byle-co bo on ma jakieś dziwne wymagania. jak na przykład, żeby bez mięsa było i w dodatku jeszcze nie-pikantne ;-) Ma co prawda napisane na kartce kilka nazw dań i daj boże w lokalnym języku. Bo i tak go nikt za bardzo nie zrozumie gdy zacznie dukać a tak to chociaż pokaże.
Ale tu rodzą się dwa niebezpieczeństwa:
- Pani Od Misek i Talerzy nie musi umieć czytać,
- nasz NJT będzie jadł ciągle to samo ;-)
No ale ale – nasi Wspaniali starają się jak mogą i wchodzą do każdej knajpki uzbrojeni w Uśmiech nr3, kartkę, długopis i słownik.
W Chinach, jakoś nikt im się nie dziwi i w ostateczności, gdy dogadać się wyjątkowo trudno wchodzimy po prostu do kuchni, witamy się grzecznie z Kucharzem i lecimy po tych wszystkich miskach, talerzach, tackach i garnkach.
“Dżiga, dżiga, dżiga mejo, majo la. Sy-ga”
“To, to, tego nie (to akurat było mięso), bez chili. 4 porcje”
I robi się kupa śmiechu, Kucharz klepnie czasem po plecach, Pani Od Misek zaprosi do stołu i poleje zielonej herbaty.
I działa!
Zawsze.
Kolejna knajpka a tam Dziewczyny Młode. Nie to co poprzednio, gdzie Pani Od Misek starsza, doświadczona i cierpliwa. Tutaj rządzą Młódki w obcisłych bluzkach, dżinsach i wypchanych wkładkami stanikach.
Nasi NJT, podbudowani swym coraz lepszym “chińskim” zamiast do kuchni zagadują do Kelnerek.
“Szucaj Czau Fan jo?”
“Jest smażony ryż z warzywami?”
A One … w śmiech.
“On powiedział Warzywa!”
I tyle. I nikt się nie ruszy.
Na szczęście po chwili przyszedł zaciekawiony wszystkim Kucharz. Człowiek rozumny :-) Doświadczony i życzliwy ;-) Na stole pojawił się makaron i 4 różne talerze pełne tofu i warzyw.
Bo ryżu smażonego z warzywami zwyczajnie nie było ;-)

***

Mówi się, że w Chinach jedzą wszystko co ma cztery nogi a nie jest stołem. Ha! W Chinach je się więcej. Nawet to co ma dwie nogi i to co nie ma nóg wcale albo i kilkanaście.
Jako wege przetrwać jednak można. I to nawet łatwo. Nie, wcale nie trzeba ciągle jeść ryżu z masłem jak w Iranie.
Gdy nie da się palcem pokazać co się chce a czego nie warto nauczyć się jak poprosić o „gotowanie bez tłuszczu zwierzęcego, bo mam alergię”

W Chinach już wiedzą co to alergia więc działa. A po co zaraz, że bez zwierzęcego tłuszczu ? To samo BEZ MIĘSA nie wystarczy?

Jak ma wystarczyć skoro
- Smalec to nie mięso,
- Mielone to nie mięso,
- Skwarki to nie mięso,
- Rosół … to przecież nie mięso

… :-)

za może kotlet z psa ?

***

Każdy z nas, wegetarian, żyje w luksusie wyboru. Czego by nie mówić o powodach naszego wegetarianizmu, wszystkie, za wyjątkiem skrajnych alergii, mają wspólny mianownik – jesteśmy wege z wyboru.
Często, z roku na rok, powody które nas do tego skłoniły ( ku przerażeniu naszych rodzin ;-) i panice pań ze szkolnej stołówki ;-) przybierają lub tracą na sile, zmieniają hierarchię, zwyczajnie ewoluują.
Dobrze, gdy nie ruszamy się z domu. Jesteśmy na własnym terenie i kontrolujemy to co mamy na talerzu. Nawet wizyta u cioci, która w panice próbuje nam czymś zastąpić schabowego kończy się sadzonym jajkiem, śmiechem a w ostateczności … bombonierką dla cioci w ramach przeprosin :-)
W końcu nie umieliśmy się zachować ;-)

Jedziemy w świat. Najlepiej daleko. Nie tylko daleko „na mapie” ale i daleko kulturowo. Jeżeli jest to już … bardzo daleko i zajedziemy do Indii – nie ma sprawy. Wiadomo, Indie to raj dla wege. Żyje ich tam kilkaset milionów i to dania z mięsem są zaznaczone w menu. Raj na ziemi :-)

Ale co innego, gdy jesteśmy na przykład na Syberii, w Mongolii, czy Syrii i oddajemy się w ręce lokalnej diety, kultury i … lokalnych synonimów opieki, gościnności i bogactwa.

Rodzi się pytanie – co zrobić?
Kogo obrazić? Komu złamać serce? Czyje wartości są ważniejsze?

Będąc wege otwiera czasem kulinarne drzwi przed samymi gospodarzami. Kiedyś, w Iranie, siedzieliśmy tydzień u naszych przyjaciół a ci przez tydzień gotowali bez mięsa. Nawet sami nie wiedzieli, że znają aż tyle potraw wegetariańskich. Cieszyli się z naszej radości a my, w podzięce ugotowaliśmy im … ash-e hiar shur czyli poczciwą ogórkową. W zamian wywieźli do domu przepis na marchewkowy dżem.

Droga to wiele wyzwań. Droga to nie tylko same radości ale i wyzwania. Czasem zupełnie nieoczekiwane, nie-przewidziane. Każą improwizować i na nowo odkrywać kim jest się dla innych, kim dla siebie. Jak bardzo cenimy to w co wierzymy. Jak bardzo jest dla nas ważne i … czy to już egoizm czy właśnie szczerość.

albo ... tooooofu :-) mniam mniam ...

Pozdrawiamy i … szerokiej drogi, łatwych wyborów i pełnych tależy.

Telewizja, to nasze nieszczęście poi nas tylko nieszczęściami tego świata .. nie tylko prawdziwymi i ważnymi,ale przede wszystkim tymi – wymyślonymi. No bo telewizja musi je tworzyć i wymyślać .. co by nam pokazywali ? Uśmiechniętych, szczęśliwych ludzi ?
Telewizji nie mamy, ale mamy radio, a tam tylko gadu gadu gadu gadu .. o polityce i kto kogo obraził i za co ma przeprosić … i tak godzinami … brrr

Pojechaliśmy tu i tam na pokaz slajdów. Jakiś fajny festiwal daleko, nad Odrą. Nowi znajomi, stare odwiedziny .. i tylko Anuszkowa gorączka psuła Czystą Radość .. a Odra pełna kry . .sunącej powoli .. kruszonej filarami mostu .. rewelka. Dla turysty ;-) bo dla mieszkańca oddalonych o 30 (?) metrów bloku …

Czekamy na nową książkę. Na dniach Panie Robercie .. słyszymy w słuchawce :-)
I przez to wszystko, oglądnąłem wczoraj zdjęcia które się w niej ukażą i … zatęskniło mi się za Indiami … och jak bardzo.
Wróciłem do domu, a Ania mnie pyta “kiedy pojędziemy do Indii” ?
Telepatia ;-)
I Miłość …
Pełna Harmonia ……

Lans w Varanasi

W Indiach? nieeee możeeee byyyyć, bez klaksonu?? ;-)

z cylu "Fully Loaded Bicycle" .. no .. może ryksza, ale na pewno obładowana

tak to już w Indiach bywa ... nie ważne jak jest, ważne żeby było kolorowo

nie mieści się pod nogami ? no to zmieści się za oknem .. przecież nikomu to nie przeszkadza ... to są Indie .. Królestwo Wielkiej Fantazji

Uwaga! Uwaga! Henna na rękach .. jeszcze świeża ;-) (Varanasi)

jacy wszyscy mili ... jedzie człowiek tym rowerem, jest na 5000+ m npm, a tu takie miłe ostrzeżenie, że asfaltu niby nie ma .. od razu na sercu lżej ;-)

oh yessss ...

Hiiiimalaaaajeeee, ach .. to to były czasy ...

że co ? że PKP się spóźniło o dwie godziny ?

wrrrrrrrrrrrrrrr .... mieć dom w takim kolorze ... dżodpurskiej ultramaryny ..

wrrrum .. wruuuuuuuuuuuum .. kopci kopci kopci .... wruuuum wruuuuuuuum .. ale jakie kolorwe :-)

gdzieś w wysokich Himalajach ... cisza, spokój, spotkania z bogiem

Hello Mister ... are you Muslim ? iI She your wife? Is She your cousin? itd itd .. love it!

a kto twierdzi, że o Polsce nikt nic nie wie ? w Nepalu na wiejskim bazarze wiedzą ;-)

zamiast "zebry" - słoń ... i to jak się uda to nawet prawdziwy :-)

Gimbus do gimbusa niepodobny .. ;-)

a bo nam się zatęskniło …

Pozdrawiamy!!