Bardzo dużo. Nawet tak dużo, że niemal nie pamiętamy naszych ostatnich kilku miesięcy.

O! Sylwester był i nowy rok się zaczął i aż strach pomyśleć, że to już ponad 2 tygodnie temu. Kiedy to to było?

Sylwester udał się fenomenalnie. Na samym szczycie Śnieżki, przy tańcach, hulankach i swawolach jak to na Sylwester przypadło. No i przy mgle i wietrze. Takim po 80 km/h co to mgłę rozwiewał i ukazywał nam całę kotlinę jeleniogórską w światłach wybuchających fajerwerków. Widok to to magiczny. Słów można by tu setki przywoływać by choć odrobinę opisać magię, ale się nie da. To jeden z tych momentów w życiu kiedy właśnie trzeba się zamknąć i patrzeć. Ewentualnie i to zbiorowo można ochać i achać. To zawsze.

Na drugi dzień Anuszka przeszła chrzest bojowy z cyklu wędrówek górskich pod wiatr po lodzie. Założyła pożyczone raki i po 20 krokach stwierdziła, że to “genialne” i że musimy sobie takie nabyć. Od dwóch tygodni leża w pudełku bo jeszcze nie było okazji no i wiało w Karkonoszach tak po 150 km/h i trochę nam było strach a w domu tak ciepło. Hmmm.

Rzuciliśmy się na pisarską głęboką wodę i … napisaliśmy dwie nowe książki przy oakzji pisząc jakieś opowiadania/ rozdziały do dwóch kolejnych. Palce mnie bolą od klawiatury ale co zrobić gdy głowa pełna pomysłów.

Jak już niektórzy wiedzą, za chwilę wychodzi książka o Jedwabnym Szlaku autorstwa Robba, a w ostatni piątek oddaliśmy Podręcznik Przygody Rowerowej w ręce Wydawcy.

Na szczęście w tym drugim pomagała nam cała rzesza starych i nowych przyjaciół. Praca zbiorowe znaczy się. Anuszka wymyśliła kiedyś tę książkę siedząc w Maroku na balkonie i gapiąc się na ocean. Nasz kolega Stephen Lord właśnie wydał podobną i zachciało się nam by taka sama wyszła po polsku. A co . .nam też się należy!

Powiem szczerze, że strasznie się nam podoba co z tego wyszło. Mnóstwo tekstów od doświadczonych rowerzystów i kilka świetnych rowerowych opowiadań.

Dla początkujących podróżników rowerowych będzie jak znalazł :-)

Wszystko w jednym woluminie. Opowiadania, porady, kilka tras na początek, dużo zdjęć i różnych “porad z trasy”. Jak podróżować z dzieckiem też będzie ;-)

Szykuje się duża promocja nowej książki o Jedwabnym Szlaku. Coś nowego i na prawdę dużego.

Trzymajcie się i wypatrujcie :-)

Ps. No i jeszcze załapaliśmy się do radia LUZ we Wrocławiu. Luz był totalny ;-) a spotkanie prze-wesołe :-)

Gdyby ktoś nie miał dosyć naszej gadaniny, albo stęsknił się za naszymi głosami … proszę bardzo … dla państwa spełnimy niemal każde życzenie …

Ja, moi bracia i reszta naszej ulicy spędzaliśmy dzieciństwo na
obrzeżach małego miasteczka-właściwie na wsi. Byliśmy wychowywani w
sposób, który psychologom śni się zazwyczaj w koszmarach zawodowych,
czyli patologiczny. Na szczęście, nasi starzy nie wiedzieli, że są
patologicznymi rodzicami. My nie wiedzieliśmy, że jesteśmy
patologicznymi dziećmi. W tej słodkiej niewiedzy przyszło nam spędzić
nasz wiek dziecięcy. Wspominany z nostalgią nasze szalone lata 80.
Wszyscy należeliśmy do bandy osiedlowej i mogliśmy bawić się na
licznych w naszej okolicy budowach. Gdy w stopę wbił się gwóźdź, matka
go wyciągnęła i odkażała ranę fioletem. Następnego dnia znowu szliśmy
się bawić na budowę. Matka nie drżała ze strachu, że się pozabijamy.
Wiedziała, że pasek uczy zasad BHZ (Bezpieczeństwo i Higiena Zabawy).

Nie chodziliśmy do przedszkola. Rodzice nie martwili się, że będziemy
opóźnieni w rozwoju. Uznawali, że wystarczy jeśli zaczniemy się uczyć
od zerówki.

Nikt nie latał za nami z czapką, szalikiem i nie sprawdzał czy się spociliśmy.

Z chorobami sezonowymi walczyła babcia. Do walki z grypą służył
czosnek, herbata ze spirytusem i pierzyna. Dzięki temu nigdy nie
stwierdzano u nas zapalenia płuc czy anginy. Zresztą lekarz u nas nie
bywał, zatem nie miał szans nic stwierdzić. Stwierdzała zawsze babcia.
Dodam, że nikt nie wsadził babci do wariatkowa za raczenie dzieci
spirytusem.

Do lasu szliśmy, gdy mieliśmy na to ochotę. Jedliśmy jagody, na które
wcześniej nasikały lisy i sarny. Mama nie bała się ze zje nas wilk,
zarazimy się wścieklizną albo zginiemy. Skoro zaś tam doszliśmy, to i
wrócimy. Oczywiście na czas. Powrót po bajce był nagradzany paskiem.

Gdy sąsiad złapał nas na kradzieży jabłek, sam wymierzał nam karę.
Sąsiad nie obrażał się o skradzione jabłka, a ojciec o zastąpienie go
w obowiązkach wychowawczych. Ojciec z sąsiadem wypijali wieczorem
piwo-jak zwykle.

Nikt nie pomagał nam odrabiać lekcji, gdy już znaleźliśmy się w
podstawówce. Rodzice stwierdzali, że skoro skończyli już szkołę, to
nie muszą do niej wracać.

Latem jeździliśmy rowerami nad rzekę, nie pilnowali nas dorośli. Nikt
nie utonął. Każdy potrafił pływać i nikt nie potrzebował specjalnych
lekcji aby się tej sztuki nauczyć.

Zimą ojciec urządzał nam kulig starym fiatem, zawsze przyspieszał na
zakrętach. Czasami sanki zahaczyły o drzewo lub płot. Wtedy
spadaliśmy. Nikt nie płakał, chociaż wszyscy się trochę baliśmy.
Dorośli nie wiedzieli do czego służą kaski i ochraniacze.

Siniaki i zadrapania były normalnym zjawiskiem. Szkolny pedagog nie
wysyłał nas z tego powodu do psychologa rodzinnego. Nikt nas nie
poinformował jak wybrać numer na policję (wtedy MO), żeby zakablować
rodziców. Oczywiście, chętnie skorzystalibyśmy z tej wiedzy. Niestety,
pasek był wtedy pomocą dydaktyczną, a policja zajmowała się sprawami
dorosłych.

Swoje sprawy załatwialiśmy regularną bijatyką w lasku. Rodzice
trzymali się od tego z daleka. Nikt, z tego powodu, nie trafiał do
poprawczaka.

W sobotę wieczorem zostawaliśmy sami w domu, rodzice szli do kina. Nie
potrzebowano opiekunki. Po całym dniu spędzonym na dworze i tak
szliśmy grzecznie spać.

Pies łaził z nami-bez smyczy i kagańca. Srał gdzie chciał, nikt nie
zwracał nam uwagi. Raz uwiązaliśmy psa na “sznurku od presy” i
poszliśmy z nim na spacer, udając szanowne państwo z pudelkiem. Ojciec
powiązał nas na sznurkach i też wyprowadził na spacer. Zwróciliśmy
wolność psu, na zawsze.

Mogliśmy dotykać innych zwierząt. Nikt nie wiedział, co to są choroby
odzwierzęce.

Sikaliśmy na dworze. Zimą trzeba było sikać tyłem do wiatru, żeby się
nie osikać lub “tam” nie zaziębić. Każdy dzieciak to wiedział.
Oczywiście nikt nie mył, po tej czynności, rąk.

Stara sąsiadka, którą nazywaliśmy wiedźmą, goniła nas z laską. Ciągle
chodziła na nas skarżyć. Rodzice nadal kazali się jej kłaniać, mówić
dzień dobry i nosić za nią zakupy.

Wszystkim starym wiedźmom musieliśmy mówić dzień dobry. A każdy
dorosły miał prawo na nas to dzień dobry wymusić.

Dziadek pozwalał nam zaciągnąć się swoją fajką. Potem się głośno
śmiał, gdy powykrzywiały się nam gęby. Trzymaliśmy się z daleka od
fajki dziadka.

Skakaliśmy z balkonu na odległość. Łomot spuścił nam sąsiad.

Ojciec postawił mu piwo. Do szkoły chodziliśmy półtorej kilometra
piechotą. Ojciec twierdził, że mieszkamy zbyt blisko szkoły, on
chodził pięć kilometrów.

Musieliśmy znać tabliczkę mnożenia, pisać bezbłędnie (za 3 błędy nie
zdawało się matury z polaka). Nikt nie znał pojęcia dyslekcji,
dysgrafii, dyskalkulii i kto wie, jakie tam jeszcze dys…

Nikt nas nie odprowadzał. Każdy wiedział, że należy iść lewą stroną
ulicy i nie wpaść pod samochód, bo będzie łomot.

Współczuliśmy koledze z naprzeciwka, on codziennie musiał chodzić na
lekcje pianina. Miał pięć lat. Rodzice byli oburzeni maltretowaniem
dziecka w tym wieku. My również.

Czasami mogliśmy jeździć w bagażniku starego fiata, zwłaszcza gdy
byliśmy zbyt umorusani, by siedzieć wewnątrz.

Gotowaliśmy sobie obiady z deszczówki, piasku, trawy i sarnich bobków.
Czasami próbowaliśmy to jeść.

Żarliśmy placek drożdżowy babci do nieprzytomności. Nikt nam nie liczył kalorii.

Żuliśmy wszyscy jedną gumę, na zmianę, przez tydzień. Nikt się nie brzydził.

Jedliśmy niemyte owoce prosto z drzewa i piliśmy wodę ze strugi. Nikt nie umarł.

Nikt nam nie mówił, że jesteśmy ślicznymi aniołkami. Dorośli
wiedzieli, że dla nas, to wstyd.

Musieliśmy całować w policzek starą ciotkę na powitanie – bez beczenia
i wycierania ust rękawem.

Nikt się nie bawił z babcią, opiekunką lub mamą. Od zabawy mieliśmy
siebie nawzajem.

Nikt nas nie chronił przed złym światem. Idąc się bawić, musieliśmy
sobie dawać radę sami.

Mieliśmy tylko kilka zasad do zapamiętania. Wszyscy takie same. Poza
nimi, wolność była naszą własnością.

Wychowywali nas sąsiedzi, stare wiedźmy, przypadkowi przechodnie i
koledzy ze starszej klasy. Rodzice chętnie przyjmowali pomoc
przypadkowych wychowawców.

Nasze mamy rodziły nasze rodzeństwo normalnie, a po powrocie ze
szpitala nie przeżywały szoku poporodowego – codzienne obowiązki im na
to nie pozwalały.

Wszyscy przeżyliśmy, nikt nie trafił do więzienia. Nie wszyscy
skończyli studia, ale każdy z nas zdobył zawód. Niektórzy pozakładali
rodziny i wychowują swoje dzieci według zaleceń psychologów. Nie
odważyli się zostać patologicznymi rodzicami. Dziś jesteśmy o wiele
bardziej ucywilizowani. My, dzieci z naszego podwórka, kochamy
rodziców za to, że wtedy jeszcze nie wiedzieli, jak należy nas dobrze
wychować. To dzięki nim spędziliśmy dzieciństwo bez ADHD, bakterii,
psychologów, znudzonych opiekunek, żłobków, zamkniętych placów zabaw i
lekcji baletu. A nam się wydawało, że wszystkiego nam zabraniają!

i ruszyli ... niepewni tego co przed nimi ... przez błota i lekki deszczyk .. uparci ..

co prawda kolega Jacek interesował się udostępnionym mu życzliwie obiektywem ;-)

.. i musiał nas później doganiać ...

a w tym samym czasie ... mała Hania .. dreptała wytrwale do góry ... by zdobyć swój Pierwszy Wygasły Wulkan ...

...we mgle, mżawce i trudzie ...

... a wujek Paweł .. radośnie ...

... za to wujek Marcin czyli Tata Hani" patrzył na to zmieszany ... rozterka? zwątpienie? czy ukrywana dezaprobata?

która nie udzielała się innym .... no .. przynajmniej nie wszystkim :-)

... a na szczycie ....

i tak oto ... wciąż nieśmiała ... ukrywająca swą dumę ... Hania P. zdobyła swój Pierwszy Wygasły Wulkan ;-)

.. wujek Paweł ... postanowił się poalienować i kontenplując widok "na Karkonosze" oddał się chwili zadumy ...

a tak wyglądało to kiedyś .... "za Niemca" ... te wypasione goretexy ...

... czekolada z okienkiem ? no proszę Pana ! oczywiście, że chcę kawałek!

..."a ja muszę się dzielić?"

.. czekoladą to Wy się możecie dzielić ... ale moje piciu jest moje ... :-)

.. żeby nie było, że ściemniamy, że ktoś nam nie uwierzy, że to i tamto ... Tata Marcin postanowił nas upamiętnić

grupa szczytowa, tragarze, kierownik wyprawy, kwatermistrz, lekarz, media, kucharz i Sama Bohaterka!

i znów, przez lasy, łaki i pola .. z poczuciem zwycięstwa .... wróciliśmy do naszych ciepłych domów :-))))) do następnego razu . .gdy znów poczujemy zew przygody ;-)

a na poważnie?
a na poważnie to było wspaniale. Zwykły spacer z przyjaciółmi. Czysta radość i ten deszczyk.
No i Hania :-)
Bohaterka …. :-)

dziś fotograficzna część pierwsza .. czyli o historia o dwóch butelkach grzańca i zbiorowej wizycie w łazience zaraz potem :-)

bo ja . .widzisz .. szkła zdjemuję w ten sposób ....

Kasia. Bez niej Wisła była by nudniejsza.

Ostatni weekend Ania spędziła w opustoszałej Wiśle. Lokalni, włączając w to i samego burmistrza pojechali do Plancy patrzeć na A.Małysza a kilka tzw. TIRówek czyli dziewczyn po Turystyce I Rekreacji zjechały na małe GG.
Pierwszy raz po chyba 6u latach :-)

Inka ...

Ania

No tak. Paweł z Peron4.pl postanowił zainteresować brać internetową naszymi to osobami. Pogadaliśmy z godzinkę na skype i wyszło z tego coś na prawdę fajnego. Chyba najmilszy wywiad i w dodatku wiem nareszcie co wrzucić do działu “o nas”. Czemu by nie.

Za 3 tygodnie, o tej porze będziemy już w PL i zacznie się kolejny nowy rozdział. Pozdrawiamy

Już jutro przyjeżdża van i zabiera te nasze klamoty, kule u nóg, gadżety i inne kartony. Będzie tego ze 300 kilo. Dużo? Pewnie tak choć jakieś 40 to łóżko a kolejne 100 to książki.
Na trzy tygodnie lądujemy u Rycaków i załatwiamy resztę papierkowych płotków. A już 3ego marca … o 8:10 rano … czas wracać. Tylko po to by się przepakować i wiadomo … w drogę :-)

Pozdrawiamy

Zjeżdżamy do Polski by się ostatecznie do wszystkiego przygotować, spakować i podokręcać.

Wszystko już kupione lub zamówione. Właśnie dziś kupiliśmy nowy obiektyw i praktycznie, z zakupów, pozostało nam tylko nowe siodełko dla Ani.

Blisko i nareszcie .. coraz bliżej!

A za 4 miesiące, o tej porze .. powinniśmy być w drodze do Istambułu!

prosto z samolotu … Śnieżka i te tam sprawy ;-) … większe jak kliknąć na fotkę …

—————————i na dodatek .. taki tam staroć ———————————————-

Mieszkam w wysokiej wieży otoczonej fosą
Mam parasol, który chroni mnie przed nocą
Oddycham głęboko, stawiam piedestały
Jutro będę duży, dzisiaj jestem mały

Stawiam świat na głowie do góry nogami
Na odwrót i wspak bawię się słowami
Na białym czarnym kreślę jakieś plamy
Jutro będę duży, dzisiaj jestem mały

Mieszkam w wysokiej wieży, ona mnie obroni
Nie walczę już z nikim, nie walczę już o nic
Palą się na stosie moje ideały
Jutro będę duży, dzisiaj jestem mały

Stawiam świat na głowie do góry nogami
Na odwrót i wspak bawię się słowami
Na białym czarnym kreślę jakieś plamy
Jutro będę duży, dzisiaj jestem mały

i pozdrówka ;-)