Mieszkamy w hoteliku, w pokoju z Magicznym Oknem. Widaæ z niego co¶ pomiêdzy gruzowiskiem a ¶mietnikiem zarastanym powoli przez pobliski lasek.

Ale nie to jest w nim magiczne :-) To tylko przykrywka. Element indyjskiej codzienno¶ci i braku innego, zorganizowanego miejsca na ten gruz i ¶mieci. Lasek jest jak najbardziej po¿±dany :-)

Okno jest bardzo du¿e, okratowane antyw³amaniowo (choæ to drugie piêtro) i anty … ma³powo :-) Bo mieszka ich tu du¿o i zakradaj± siê do pokojów “na szaber” :-) Oszklone to to weneckimi lustrami :-) W ci±gu dnia szpiegujemy ¦wiat niezauwa¿eni a noc± to ¦wiat szpieguje nas :-) Tyle tylko, ¿e my, sprytnie, ukrywamy siê za zas³onkami (które za kare zatrzymuj± ruch powietrza i jeste¶my zdani na ³askê wiatraka :-))

Ale nie to jest w nim magiczne :-) To tylko techniczna strona ¿ycia, co¶ co nie ma wiêkszego znaczenia.

Magiczne s± w nim … poranki :-) Kiedy na kratach zbieraj± siê niewielkie, niepozorne ptaszki i budz± nas swymi piskami, trelami i æwierkaniem :-) Kiedy bija dziobami we w³asne odbicia :-) Uparcie, d³ugo i mocno. Codziennie o tej samej porze, codziennie du¿o :-) Dziêki weneckim lustrom mo¿emy je podgl±daæ (dos³ownie) z kilku centymetrów. szczê¶liwi, niezauwa¿eni :-)

Drugie okno tez jest magiczne. Widaæ z niego Rishikesh i mleczno szary Ganges. Kolorowych pielgrzymów drepcz±cych cierpliwie po wisz±cym mo¶cie i spokojne zachody s³oñca :-)

Zycie jest dobre, spokojne i piêkne :-)