Rowerem do Indii, Pakistanu i Iranu » z Iranu

ZELZELE ZNACZY TRZÊSIENIE ZIEMI

robert i ania — Thu, 28 Sep 2006 15:08:59 +0000

Czasem gdy trzêsie siê ziemia trzêsie siê i ca³e ludzkie ¿ycie. Setki i tysi±ce ¿yc. Wiele z nich poraz ostatni i ostatecznie :(

W 3 lata po wielkim trzêsienu ziemi w BAM miasto wci±¿ wygl±da jak linia frontu. Wiêkszo¶æ gruzu wywieziono na pustyniê. Resztki odgarniêto na bok i pozostawiono chwilowemu zapomnieniu. W tym wszystkim powstaje nowe miasto. “Jeszcze piêkniejsze” jak mówi± sami mieszkañcy. W lesie wszechobecnych palm powstaje nowy – las stalowych szkieletów na których powstan± nowe domy i nowa historia !

3 lata po wielkim trzêsieniu ziemi BAM têtni ¿yciem. Wszyscy buduj± swoje nowe miasto. Bam rozbrzmiewa szumem betoniarek i rozb³yskuje ¶wiat³em spawarek. W powietrzu unosi siê wszechobecny kurz ( noca w ¶wiat³ach samochodów wygl±da to jak mg³a). Ruch niczym w mrowisku :-) Smieræ 45 tysi±ca ludzi nie pójdzie “na marne :-) Nie tutaj :-)

Jeste¶my w Yazd – z plecakami. Za kilka dni wracamy do Bam po rowery i jedziemy do Pakistanu. Nie wiemy kiedy znów siê odezwiemy wiêc siê nie martwcie :-)

Pozdrawaimy z miasta w którym rocznie spada do … 100 mm deszczu :-)

SHIRAZ-KERMAN

robert i ania — Thu, 21 Sep 2006 14:17:22 +0000

Przez ostatnie 35 dni wita³o nas codziennie bezchmurne niebo. Nie spad³a na nas ani jedna kropla deszczu. Wszystko dooko³a pokryte jest ¿ó³tawym, glinianym py³em. Ludzie, ro¶liny, nasze rowery, twarze i … p³uca. Poranny kaszel i strupki w nosie ;-). Suchy, pustynny upa³, który … polubili¶my :-) Pustki pe³ne spokoju, kolorowych ska³ i niewielkich, kolczastych krzaczków. Od 35 dni krajobraz niemal ten sam. Czasem jest tylko jeszcze bardziej sucho lub jeszcze bardziej pusto. Góry tak przepiêkne, niemal ksie¿ycowe. Raz zaskoczy³y nas wysoko le¿acym ¶niegiem :D. Na dole pustynia na górze ¶nieg :D

Wci±¿ spotykamy dziesi±tki dobrych ludzi, bez których ta podró¿ by³aby tylko wycieczk± krajoznawcz±. Bez nich ta podró¿ by³a by p³ytsza – ogl±dana tylko zmys³ami a nie sercem :-) Byæ szczê¶liwym jest tak ³atwo :D

Droga z Shiraz do Kerman okaza³a siê najpiêkniejszym kawa³kiem iranu który przejechali¶my. Góry tak wspania³e, tak monumentalne i ró¿norodne ! 7 dni i 7 ró¿nych ¶wiatów. Wielkie podjazdy i dziesi±tki km po “p³askim i pustynnym”. ¯ywe miasteczka i “¿ebranie wody” u mijanych kierowców. Gaje figowe i przestrzenie pe³ne tylko ¿wiru i soli. Flamingi i s³one jeziora. 4 km pistacji w prezencie od jakie¶ rodziny. Winogrona i jab³ka i obiad u ¿o³nierzy. Nocleg w sadzie granatów, u kogo¶ na werandzie i boisku pi³karskim przy posterunku policji :D Autostop TIRem i rozmowy po persko-rosyjsko-angielskim z jego kierowc± :-)

U nas dobrze, coraz lepiej. Jeste¶my cali i zdrowi. Nie chce nam siê zagl±daæ do internetu i bardzo dziêkujemy za wszelkie komentarze – daj± nam sens dalszego pisania :-)

WCI¡¯ W SHIRAZ

robert i ania — Wed, 13 Sep 2006 12:56:56 +0000

:-)
Okazuje siê ¿e wyjechaæ od nich (naszych iranskich przyjació³) nie jest takie ³atwe :-)
Czujemy siê z nimi fantastycznie … a oni z nami. Mieli¶my wyjechaæ dzi¶ rano ale postanowili¶my zostaæ 1 dzieñ ( jeszcze 1 dzieñ ;-)) i spedzamy go na … domowych porz±dkach i s³uchaniu Boba Marley’a :D

[photopress:hasanis.jpg,full,alignleft]

[photopress:robb_roof.jpg,full,alignleft]

Jutro w drogê – ju¿ czas !!!
Rowery wyszykowane, ko³a przepiêknie wycentrowane. Wszystko poprane, pocerowane i pomyte :-) Moja torba na kierze dorobi³a siê aluminiowego stela¿u (w tym s³oñcu nie dawa³a rady i zwisa³a ¿a³o¶nie :-().

[photopress:naprawa_rowerow.jpg,full,pp_empty]
Dzi¶ jeszcze obiad i “wspólne wyj¶cie do miasta” a jutro w drogê :-) – ju¿ czas !!!

ps. stworzyli¶my album “rozne” … bêdziemy tam wrzucaæ fotki bez konkretnej kategorii :-)

PAYKAN ZNACZY STRZA£A

robert i ania — Mon, 11 Sep 2006 19:39:47 +0000

He he he .. kto nie by³ ten pewnie nie zrozumie dowcipu :-)

Paykan nie jest niczym innym jak irañskim “polonezem” czyli samochodem do wszystkiego. Wymy¶lonym 30 lat temu i od tego czasu … nie modernizowanym ;-) Pali kilkana¶cie litrów na 100 km co przy cenie 1 U$D za 12 litrów tak nie przera¿a, ale juz brak lusterek, migaczy, wyobra¼ni kierowcow i wgniecenia ju¿ tak ;-)[photopress:paykan02.jpg,full,alignleft]

Podobnie jest z Zamyad’em :-) czyli irañskim ¯ukiem. Ale to ju¿ jest zupe³nie inna hstoria. Zw³aszcza umiejêtno¶ci irañczykow w ³adowaniu, dos³ownie wszystkiego :-)

Zostaniemy jeszcze co najmniej 1 dzieñ w Shiraz :-) pewnie jeszcze co¶ napiszemy :D

5 DNI W SHIRAZIE

robert i ania — Mon, 11 Sep 2006 09:29:40 +0000

Mauzoleum Imama Rezy (Shah-e-cheragh) by³o kiedy¶ dostêpne rownie¿ dla turystów. Trzeba siê by³o odpowiednio ubraæ, w okienku przy wej¶ciu kobiety mog³y po¿yczyæ czador. Od jakiego¶ jednak czasu, niewierz±cym ju¿ nie wolno odwiedzaæ mauzoleum. Jednak turysta jest niczym karaluch ;-) zawsze siê jako¶ wkrêci, w¶liznie lub wczo³ga :-) byle tylko “co¶ zobaczyæ”.

[photopress:Shah_e_cheragh04.jpg,full,alignleft]

I tak i my … niczym dwa karaluszki, ubrali¶my siê ³adnie, Ania zalo¿y³a czador i z pomoc± naszych irañskich przyjació³ w¶lizneli¶my siê do ¶rodka :-) A by³o warto :-)

Mauzoleum wygl±da wyj±tkowo – mozaiki z niewielkich lusterek robi± wielkie wra¿enie, ale dzia³aj± z tak± si³a ¿e chyba nie mogliby¶my zagl±daæ tu za czêsto :-) Wszystko wygl±da jak celofanowy cukierek. W tym wszystkim ludzie oddani religii tak bardzo, ze niemal przera¿aj±co. Szalenie. Ludzie modl±cy siê do martwego cia³a, z niez³aman± wiar± w sens swych modlitw placz±, ¿ucaj± siê na ziemiê, czasem krzycz± w uniesieniu/amoku. Bije z nich taka energia, ¿e gdyby zaczêli lewitowaæ chyba bym siê nie zdziwi³. Taka energia zawsze mnie przera¿a. Nigdy nie wiadomo w któr± strone ujdzie. Bêdzie tworzyc czy te¿ zmieni siê w ogieñ zniszczenia. Ci którzy umiej± ni± sterowaæ tworz± wielkie kultury lub wywoluj± wielkie wojny.

Kilka dni temu wypada³y urodziny Imama Mehdiego i naszych irañskich przyjació³ zaproszono na religijne spotkanie. Rodzaj wigili. Impreza dla zaproszonych go¶ci ale raczej masowa :-) By³o nas tam ze 2 setki. Oczywi¶cie me¿czy¼ni i kobiety odzielnie. Wynudzi³em siê jak przys³owiowy bak, a Ania, na gorze bawi³a siê chyba du¿o lepiej bo z okien dolatywa³y nas ¶piewy i okrzyki. U nas …. nuuuuda. Mulla mówi³ przez godzine BEZ USTANKU. Dos³ownie :-) By³ w tym o niebo lepszy ode mnie ;-) Po obu stronach podestu choinki z migaj±cymi ¶wiate³kami ( szkoda ¿e nie wygrywa³y jeszcze kolêd ;-)), sam podes przystrojony dyskotekowym wê¿em.

M³odzi z ty³u pokazywali sobie ciekawe filmiki w telefonach, kto¶ do kogo¶ dzwoni³, kto¶ z kim¶ siê smia³ – a mulla gada³ swoje :-) Z wyj±tkiem kilku dzieci i mnie – wszyscy koszula i spodnie na kant.

Nasi irañscy przyjaciele :-) W kilka godzin, ze znajomych z Hospitality Club stali siê naszymi przyjació³mi. Zwariowani jak my :-) z t± ró¿nica, ¿e nam “wolno siê z tym obnosiæ” :-( Ca³a 8emka z rado¶ci± w oczach :-) Wszyscy ze sob± rozmawiaj± i wci±¿ siê do siebie usmiechaj±. ¯adnych rozmów o “polityce i pi³ce no¿nej” tylko historie pe³ne smiechu i drobnych przygód. Patrze na nich wszystkich i serce mi siê na przemian raduje i kraje. Raduje ze szczê¶cia i kraje ze strachu ¿e co¶ im siê mo¿e staæ. Za horyzontem czai siê wojna która mo¿e ich skrzywdziæ. Ludzi radosnych i niewinnych. Naszych Przyjació³.

Przed nami kolejny miesi±c w Iranie :-) Dostali¶my przed³ó¿enie wizy i czeka na nas droga do Kerman. Potem autobus do Zahedanu i Quetty. Gdzie “zadymiarze” maj± jeszcze 2 tygodnie czasu ¿eby siê wyszumieæ ;-)

Do przeczytañska mo¿e nawet za 10 dni :-)

kilka fotek

BORUJERD-ESFAHAN-SHIRAZ

robert i ania — Thu, 07 Sep 2006 16:22:49 +0000

Lorestanu raczej nie polecimy rowerzystom :-( Dzikie ludy tam mieszkaj± … poje**ni motorowerzy¶ci, dla których najfajniejsza zabawa jest wydarcie gêby, klepniêcie w plecy b±dz zajechanie ci drogi. Oczywi¶cie na “pe³nym gazie”. Niestety skoñczy³o siê to naszym pierwszym drobnym wypadkiem. Na szczê¶cie ucierpia³a tylko Ani sakwa i trzeba j± bêdzie jako¶ “wymieniæ”. Na razie wisi na sznurkach bo haki rozlecia³y siê w kontakcie z motorowerem :-(

Na szczê¶cie Lorestan mamy ju¿ za sob± ;-)

Przez ca³± drogê do Esfahanu byli¶my niemal asocjalni :-) Nie do¶æ ¿e nie chcia³o nam siê z nikim gadaæ to jeszcze nie by³o za bardzo z kim :-(. Wszyscy pytaj± o to samo – czêsto bez odrobiny kultury, bez g³upiego “dzieñ dobry”. Zwyczajnie podjazd na motorku, darcie ryja “sk±d jeste¶cie” i … tyle :-)

Zaczeli¶my “segregowaæ” ludzi :-( Ci którzy siê usmiechn± i zaczn± mi³o rozmowê maj± szanse. Im bardziej nachalnie siê zachowuj± tym mniej od nas dostaj± :-) Trochê to mo¿e g³upie ale skoro kto¶ nie potrafi zrozumieæ naszej potrzeby chwili spokoju to i my nie musimy rozumieæ jego ciekawsko¶ci. Jego w³a¿enia z butami.

Na szczê¶cie te piêkne chwile pozostaj± nam w pamiêci na d³u¿ej ni¿ te nie mi³e wiêc przemy smia³o do przodu :-)

Po przejechaniu górek ( a otacza³y nas “prawdziwe” górki po 4000 metrów ) ¶migneli¶my nasz± pierwsz± setkê :-) Ca³e 130 km !! Lekko z górki, ale za to pod wiatr. Ale co 130 to 130 :-) Ca³y dzieñ dopisywa³ nam humor – wiadomo, wiatr we w³osach i do przodu ;-) Zdech³o nam jak zawsze – w mie¶cie. Ruch uliczny, samochody bez lusterek i kierowcy bez wyobra¼ni. Koszmar pomieszany z domem wariatów. Tak jakby Bareja i Koterski nakrêcili razem film :-)

Na drugi dzieñ wyl±dowali¶my w Esfahanie i na chwilkê oddali¶my siê “przyjemno¶ci” bycia turyst±, zwiedzania fantastycznych zabytków i zajadania falafel czyli kotletów z cieciorzycy ;-)

Im d³u¿ej tu siedzimy tym bardziej dociera do nas jak wielkim “oszustwem” jest irañska ulica. Czadory itp. Wystarczy przekroczyæ próg irañskiego domu by siê przekonaæ ¿e wszystko dzieje siê tak jak “u nas”. Szalone imprezy, alkohol, sex i wszystko to co na zewn±trz, oficjalnie “nie istnieje” :-) bo wszyscy s± przecie¿ dobrymi muzulmanami a nie zwyk³ymi ludzmi ;-)

Teraz jeste¶my w Shirazie u kolejnego Dobrego Cz³owieka z Hospitality Club. Mamy chwilê dla siebie by podokrêcaæ ¶rubki w rowerach, popraæ i zadecydowaæ czy przed³u¿amy wize. Ludzie mowi± ¿e warto bo nie wiadomo jak d³ugo bêdzie mo¿na tu przyje¿dzaæ. Czarne chmury zbieraj± siê nad Iranem. Niektórzy Irañczycy siê tego boj± – inny s± w stanie pogodziæ siê z amerykañsk± okupacj± by³o “co¶ siê zmieni³o”.

Pozdrawiamy serdecznie i do przeczytañska.

Nowe fotki sa tutaj.

TABRIZ-BORUJERD

robert i ania — Wed, 30 Aug 2006 12:53:22 +0000

Ciê¿kie ¿ycie wegetarian :-)

[photopress:021_przelecz.jpg,full,alignleft]

Coraz wiêcej i lepiej gotujemy :-) Spimy czêsto w namiocie bo daje nam to niezale¿no¶æ i mo¿liwo¶æ gotowania. Hotelik, nie do¶æ ¿e nie jest wcale lepszy od naszego namiotu to na dodatek “nie pozwala nam siê naje¶æ” ;-) w tym miêso¿ernym kraju. Szukanie jedzenia zawsze nas denerwuje i na ogó³l koñczy siê na smako³ykach ( ciastka, lody albo Talibi) i 2 kg winogron i powrocie do hotelu.

Tak wiêc sypiamy czêsto pod namiotem. Czasem jest to pustynne klepisko, a czasem wyschniêta laka i zagajnik.

[photopress:027_sanadaj.jpg,full,alignleft]

Od kiedy wjechali¶my do Kordestanu pogoda jest jakby ³agodniejsza. Zawiewa ch³odny wiaterek i nie jest a¿ tak gor±co jak w pierwszych dniach :-) A byæ mo¿e to my ³atwiej to wszystko znosimy ? ;-)

Czasem pojawiaj± siê malutkie komary :-/ Prawie ich nie widaæ i prawie ich nie czuæ a puchn± bole¶nie, d³ugo i “uczciwie”. Swêdzi to to przez 2,3 dni … :-(

W ka¿dym niemal, przydro¿nym zagajniku widaæ resztki po “piknikach” i “chwilach przerwy” irañskich kierowców. ¦mieci wszelkiej ma¶ci i rodzaju. W tym puszki po piwie :-) i to nie tym ogolnodostêpnym – bezalkoholowym. Ludzie zawsze pozostan± lud¼mi – na szczê¶cie :-) Mimo przeciwno¶ci losu, mimo bezsensu istnienia. Przetrwaj± ka¿d± biedê, ka¿dy re¿im, ka¿d± katastrofê :-)

Rz±dy mówi± – “My jeste¶my tacy a tacy”. Czasem wyg³aszaj±, ¿e “My tacy nie jeste¶my” i mówi± o sobie. Bo ludzie wszêdzie s± tacy sami. Ró¿ni± siê tylko kretyni, którzy pchaj± siê do rz±dów. Ludzie, cie wszechobecni, wszêdzie pozostaj± tacy sami :-) Jedyne czego chc± to szczê¶cia i spokoju :-)

[photopress:028_droga.jpg,full,alignleft]

Od kilku miesiêcy TV wmawia nam, ¿e Iran jest z³y. ¯e Iran ¿yczy nam ¼le itp. Ale czym jest Iran. Kto jest Iranem ? Czy to ci sami ludzie których spotykamy codziennie ? Czy tylko rz±d który che³pi siê tym ¿e ich “reprezentuje” choæ wcale tak nie jest ?

Od 2 tygodni wszyscy ¿ycza nam dobrze :-) ( za wyj±tkiej jednego kretyna który z ciê¿arówki obrzuci³ nas …. pomidorami ;-)). Zwykli ludzie, policja, wojsko. ( Jak tu nie czuæ sympati do ¿o³nierza, który sprwadza³ mi paszport w pe³nym umundurowaniu i … pomarañczowych, gumowych klapkach :-)). Ci “¼li i niedobrzy” ludzie obdarowuj± nas owocami, wod±, w³asnym dachem, obiadem i u¶miechami. Zadaj± setki tych samych pytañ, zbieraj± siê t³umnie w ka¿dym miasteczku ( czasem jest to mêcz±ce, ale “niech maj±”). Namiêtnie siê usmiechaj± i machaj± z okien samochodów.

I kto¶ próbuje nam wmówiæ, ¿e oni s± dla nas gro¼ni i ¿ycz± nam ¼le. :-(

[photopress:025_kurdowie.jpg,full,alignleft]

Po dojechaniu do Sanadaj wsiedli¶my do autobusu i dojechali¶my do Borujerd gdzie czeka³ na nas Dobry Cz³owiek poznany na Hospitality Club. Mieszkamy u niego od 2 dni. Odpoczywamy, pierzemy …. jemy wielkie ilo¶ci wspania³ego jedzenia :-) Du¿o rozmawiamy. Ogl±damy Iran od strony domu – nie tylko ulicy :-)

[photopress:031_borujerd.jpg,full,alignleft]

Jutro wyje¿dzamy w dalsz± drogê do Esfahanu. Bêdziemy tam za 5 dni i powoli bêdziemy musieli siê ¿egnaæ z Iranem. Nie zd±¿ymy przejechaæ ca³ego kraju rowerami wiêc czeka nas kilka podró¿y autobusowych. Mo¿e nawet a¿ do Quetty w Pakistanie. :-)

Pozdrawiamy was gor±co z tego piêknego kraju. Wszystko uk³ada siê doskonale. Fotki znajdziecie TUTAJ.

Do przeczytañska za kilka dni. Przepraszamy ¿e nie zawsze odpowiadamy na wasze komentarze, ale sami rozumiecie … ;-)

Robert and Ania

Maku-Tabriz

robert i ania — Mon, 21 Aug 2006 12:37:18 +0000

Nie mogli¶my wystartowaæ … :-(

Zamiast piêknej podró¿y stanê³y przed nami problemy du¿e i ma³e, mniej i bardziej wa¿ne. Liczne …

Pogoda zwalaj±ca z nóg. Upa³ i susza vs. nasze nieprzystosowanie; rowery – nie wszystko smiga³o na 100% i moja w tym niestety zas³uga. Trywialne drobiazgi, które zignorowa³em :-) Okaza³o siê ¿e baga¿niki crosso nie wspó³pracuj± z sakwami Vaude ( choæ s± klonami ) – trochê pracy z pilnikiem i wszystko jest ok, ale … powinienem to sprawdziæ wcze¶niej ;-) …

My sami :-) Bol±ce gard³a, rozchu¶tane ¿o³±dki i … zw±tpienia :-) czy aby na pewno tego chcemy ? i czy aby na pewno razem ? roweramy? na tak d³ugo ? … i tak przez pierwsze … 300km :-)

dzi¼ jeste¶my w Tabriz, i od 150 km wiemy, ze jeste¶my tam gdzie chcemy. Razem, rowerami, w upale i spalinach. Wiemy na 150% i to g³ównie dziêki otaczaj±cemu nas ¶wiatu :-)

Pogoda nie jest naszym przyjacielem. jest tak upalnie ze wyje¿dzamy wcze¶nie rano( ci±gle probujemy o 6′ej ale dopiero raz nam sie to uda³o ;-) i robimy przerwê od po³udnia do 15ej, czasem nawet 16ej. Potem ¶migamy jeszcze 2 godzinki i rozbijamy namiot. Na pustyni :-) Mo¿e nie takiej z wydmami tylko ¿wirem i glin±, ale to juz chyba pustynia bo jedyne co tu ro¶nie to jakie¶ kêpki kolców i wyro¶niête osty. Uczymy sie nowej “gospodarki wodnej” ;-) i na wymycie siê nas obojga wystarcza nam 1.5 litra wody ;-) Hmmm .. potem wrócimy do Europy i znów bêdziemy bezlito¶nie i bezczelnie roztrwaniaæ tyle samo na umycie r±k i twarzy :-( Ot, taki ¿ywot bia³ego cz³owieka. Noc± w namiocie potrafi byæ bardzo gor±co bo kamienie oddaj± ciep³o. Maj± go w sobie tyle, ¿e karimaty s± dos³ownie ciep³e.

Du¿o problemów mamy z jedzeniem. Wegetarianie w kraju wszechobecnej baraniny ;-) Czêsto musimy gotowaæ by nie zanudziæ siê ry¿em, surówk± i jajkami :-). Do tego pijemy du¿o wody :-) Oj du¿o. Raz nawet po 8 litrów ka¿dy. A woda pustynna ( czyt. darmowa ze studni) jest nieprzyjemnie s³onawa wiêc zaprawiamy j± multiwitamin± i magnezem ;-). Tracimy du¿o soli – zbiera siê w zmarszczkach twarzy i wygl±da ( ci±gle jeszcze ) zabawnie :-)

Wszystkie problemy niweluj± cudowne widoki i … cudowni ludzie :-)

Go¶cinni, przemili, weseli, ciekawscy i szczodrzy. “Ci±gle” kto¶ ma dla nas wodê, jab³ka, herbatê, du¿o czasu i setki pytañ.

“Kto¶” zaprosi³ nas na obiad i herbatê (proponowa³ jeszcze wódkê i drzemkê). Podarowa³ nam butelkê benzyny do maszynki i po¿egna³ …

“Kto¶ inny” obdarowa³ nas jab³kami poczym za³atwi³ nam miejsce na namiot za poblisk± restauracj± ( w której nie chcieli od nas pieniêdzy za kolacjê)

“Jeszcze kto¶ inny” przespacerowa³ siê z nami po centrum Tabrizu, znalaz³ nam hotel, zaci±gna³ “tu i tam” ( czyli m.in. do sklepu górskiego gdzie na has³o “Polska” w odzewie pad³o “Kurtyka” i “Kukuczka” :-)) Potem podarowal nam pudelko s³odyczy i pozegna³ z “You are like my Brother” :-) …. sam tez podro¿uje rowerem … Merida rules ;-)

Ze wszystkich niemal stron otaczaj± nas usmiechy i machaj±ce do nas d³onie :-) nawet “mój” dentysta zignorowa³ ludzi w kolejce i “kaza³ siada¶” :-) Wszyscy ciekawie spogl±daja± na Anie :-) na mnie juz mniej ale co zrobiæ ;-)

By³ nawet taki moment kiedy Ania rzuci³a rowerem i siad³a padniêta na poboczu. Niemal natychmiast zatrzyma³y siê dwa samochody i kierowcy proponowali pomoc i wodê.

Pomagaj± nam tak¿e drogi. Przepiêkne. Nawet prze³ecze pokonuje siê nimi spokojnie. Maj± piekn± nawierzchnie i szerokie pobocza. Policja siê nami nie interesuje :-) Chyba tylko ¿eby pomachaæ i wykrzykn±æ “Welcome to Iran” :D

Przed nami kolejne 23 dni w Iranie. Ju¿ dzi¶ wiemy ¿e nie przejedziemy ca³ego kraju na rowerze. Nie zda¿ymy :-) jest za gor±co, za górzy¶cie i za ciekawie by ¶migaæ po 120 km dziennie. Bardziej nas bawi odkrywanie Iranu ni¿ wy¶cigi wiêc … ;-)

Jeszcze niedawno nie mogli¶my wystarowaæ :-) Dzi¶ wszystko idzie doskonale i nawet gdyby¶my musieli wracaæ juz jutro emocji wystarczy³oby nam na d³uuuuugie opowie¶ci :-)

Hmmm … a zatem … popijaj±c “talibi” czyli koktajl z melona, pozdrawiamy was serdecznie z Tabrizu. Odezwiemy siê ponownie za ok 6 dni :-)

Khoda-hafez :-)

Robert i Ania

ps. ta kafeja nie ma CDRomów wiêc nici z fotek :-(